سلام دوستان گلم
درد امان ِ طاقت ِ دیرپای ام را بریده! و بیماری مهمان ِ ناخوانده ی سمج ِ جسم و روحم شده!
می گویند به " سر " م زده! کله ام طوفانی شده!
این سرو کله که همیشه شوریده و طوفانی بوده! این بار چرا قاعده ی شورشش عوض شده!
در این سالیان ِ تلاش، جنگیدن، دویدن، پریدن و .... گاه جسمم توان ِ همپایی با روحم را از دست میداد و به طرق ِ مختلف جفتک می انداخت! اما میان ِ همه ی اعضای نافرمانم، " مغز" و کله ام دوستان ِ با وفایی بودند. مرکز ِ فرماندهی همیشه فعال، همیشه آماده! همیشه همراه!
و حال می گویند این دوست ِ دیرین هم طغیان کرده! و فوران ِ خشمش پیکره ی جسم و روحم را می لرزاند!
چشمانم دنیا را برایم سایه روشن کرده اند! تصاویر ِ حاشیه دار ومبهم را تجربه می کنم!
و پزشکان ِ بی خبر از عوالم ِ سودایی من، هی دستور صادر می کنند!
می گویند:
- فراموش کنم که یک معلمم!
و مغزم را خالی کنم از اضطراب ِ نگاه ِ شاگردانم و سوالات ِ جواب دار و بی جوابشان!
- فراموش کنم که یک زنم!
و هی به حقوق ِ نا نوشته ی حق ِ ه ام گیر ندهم!
- و شاید بهتر است فراموش کنم که انسانم !
این سر شوریده باز آید به کنعان؟؟؟!!
انرژیهای مثبت ِ فکر و روحتان را برایم هدیه کنید که نیازمند ِ دعاهای سبزتان هستم.